"Sessiz sakin sahil kasabasında
yaşama fikri" bana her zamankinden daha yakın geliyor. Belki de orta yaş döneminde ortaya çıkan bir sendromdur. Belki de yazın bizimkilerin yanına gittiğimde mis gibi kokan domatesleri dalından koparma fikri beni baştan çıkarıyordur. Ve her akşam annemin bahçeden kendi elleriyle topaldığı roka, nane, domates ile yaptığı salata beni bu hayallere sürüklüyordur bilemiyorum..Ve bazen de çok uzak geliyor bu hayaller..şimdilik!
Zaten
sen şehirde gezmeyi seversin diyorum kendime. Nasıl gidersin her gün sevdiğin mekanlara,
nasıl takip etmeden durabilirsin Alsancak temposunu? Sonra kendi minik dükkanını açacaksın ya ilerde, gelişmeleri nasıl takip
edeceksin? Peki ya oğlanın eğitimi ne olacak? Puff.. Evet şehir de yaşamak şimdilik işime geliyor kabul ediyorum. iyi ki ayağımızın bir ucu Foça'da olacak şekilde gideceğimiz bir yer var da hevesimi hafta sonları alabiliyorum. Aklımın ve kalbimin de bir kısmını orada
bırakıyorum o ayrı.
İşte tam da bu nokta da beni ve sizi hayallere sürükleyecek rüya gibi bu evi paylaşmadan olmazdı tabi ki..
Çılgınlar gibi hayal kurmak serbest :)
Her zaman söylediğim gibi fazla renk bana göre değil, kafam fazla karışıyor sanki.. ama işe bu ev tam bana göre!! Ufak tefek değişiklikle ben bu eve talip olabilirim.
Böyle ışığı bol, ferah olması bu evin beni etkilemesinde büyük rol oynuyor..Bu ışık fotoğraf çeken bir insanı deli edecek kadar güzel..öyle değil mi?
Nasıl bitiyor bu günler böyle beş dakikalık gibi, aklım hiç almıyor. Bu hafta yapmam gereken bir sürü iş var. Hava tam gezilecek kıvamdayken de canım evde oturmak istemiyor.
Birde yarın beni bekleyen dişçi muayenesini bir atlatayım, sonra beş top dondurma yiyeceğim..
İşler beni beklerken kısacık "içimiz açılsın" postu ile merhaba demek istedim.
Haydi ben kaçtım..
Arayı uzatmadan görüşmek üzere!!
Fotoğraf çekmeye ilgim alakam vardı ama hangi ara geliştireceksin aman boşver!! hiç bulaşma!! diye kendime telkin verdiğim çok olmuştur. Henüz çok yeniyim ama bu konunun tam bir meditasyon olduğunu bilsem çok daha önceden başlardım çekmeye, orası kesin. Bir süredir en sevdiğim aktivite sokak, kapı, pencere fotoğrafları çekmek... Evde de geliştirmek için evin orasını burasını çekip, ışığın nerede ve ne zaman daha iyi olduğunu, makinenin bunlara tepkisinin ne olduğunu anlamak için kendimce deneme çekimleri yapıyorum.
Bu konuyla ilgili instagram hesabımdan güzel sözler duydukça daha da motive oluyorum
(Yorumlarını benden esirgemeyen arkadaşlarıma ve takipçilerime teşekkür ederim)
Şu ana kadar fotoğrafçılıkla ilgili öğrendiğim kilit bilgi "doğru gün ışığı saatini yakala, kaçırdıysan çekmeye uğraşma" olacaktır. Hüsranla biten onca fotoğraftan sonra bu sonuca ulaşmam zor olmadı tabi:))
Neyse işte, adım adım kaplumbağa hızında öğrenmeye çalışıyorum bir şeyler..Keşke daha çok vaktim olsa da fotoğrafçılık gezilerine katılsam. Kim bilir ne zevklidir!
O kadar konuşmanın üzerine güzel resimler eklemeden olmaz. Blogun konusu dekorasyon olunca ilham veren salon resimleri ekledim bende:)
Mutlu haftalar diyeceğim ama hafta neredeyse bitti sayılır.. o zaman yaklaşan hafta sonunuz dilediğiniz gibi geçsin!
image : //el mueble
