Mutlu uyanamıyorum..
Uyandığımda ise içimde bir hüzün mü desem yada isteksizlik mi...
Kafam meşgul, vücudum bitkin, içimde ise anlamsız düşünme hali...
Ama neyi?
Mutlu uyanmalıyım aslında, sabah kocaman gülümsemesiyle tosbikle gözgöze geliyoruz...
Oğlumun keyfi pek yerinde bir sorun da yok... ama gel gör ki ben hayata karşı şu aralar heyecanımı yitirmiş durumdayım...
İçimde bir iç hesaplaşma ve birsürü hayaller var...
Yapmak isteyip te yapamadıklarım mı beni bu hallere düşürüyor...
Yeni hayata alışmakta mı zorlanıyor muyum , yoksa çalışmayı mı özlüyorum...
**Bunları yazınca tosbik'e karşı suçluluk hissediyorum ama en kısa zamanda geçer oğlum merak etme!
Herşey senin için...